Nasze miasto współpracuje obecnie z trzema miastami, są to: Żółkiew i Skole na Ukrainie oraz Wołożyn na Białorusi. W ostatnim czasie nawiązaliśmy również kontakt z włoskim miastem – Valsolda.

    W ramach podpisanych umów sąsiedzi z miast partnerskich, biorą m.in. udział w imprezach kulturalnych odbywających się na terenie naszego miasta.

Poniżej krótka historia danego miasta.

 
    Jest to ukraińskie miasto położone w Obwodzie Lwowskim, niecałe 30 km od wschodniej granicy z Polską. W latach 1951-1991 nosiło nazwę Niestierow, od nazwiska lotnika rosyjskiego Piotra Niestierowa. Miasto Żółkiew została założona w 1597 r. przez hetmana polnego koronnego Stanisława Żółkiewskiego. Była miastem prywatnym. Prawa miejskie otrzymała w 1603. Miasto w późniejszych czasach było własnością Daniłowiczów, Sobieskich i Radziwiłłów. Założona na planie nieregularnego pięcioboku z zamkiem oraz rynkiem i przylegającą do niego kolegiatą. Otoczona przez mury obronne z czterema bramami (jedna z bram - Zwierzyniecka i część murów zachowały się do dziś). Żółkiew była ulubioną rezydencją króla Jana III Sobieskiego. Król umocnił miasto nowoczesnymi obwarowaniami, dekorował też miasto w stylu barokowym, tu przywoził swoje liczne wojenne trofea. Zamek odziedziczył syn króla - Jakub Sobieski, który zmarł w Żółkwi w 1737. Od tego czasu zamek popadał stopniowo w ruinę. Przed I wojną światową podjęto próbę jego odbudowy, lecz w 1915 spłonął całkowicie. Ponowną odbudowę rozpoczęto w dwudziestoleciu międzywojennym, jednak nie zdołano jej ukończyć. 
    Wśród zabytków wyróżnia się kościół farny pod wezwaniem świętych: Wawrzyńca i Stanisława z grobowcami Jakuba i Konstantego Sobieskich, który w XIX wieku był jedną z najwspanialszych skarbnic pamiątek narodowych. W żółkiewskiej farze oprócz pięknych marmurowych nagrobków Żółkiewskich i Sobieskich (autorstwa Andreasa Schlütera) znajdowały się do 1939 ogromne malowidła batalistyczne obrazujące największe zwycięskie bitwy króla Jana III Sobieskiego i jego pradziada Stanisława Żółkiewskiego, tworzące jeden z najbardziej monumentalnych zespołów malarstwa batalistycznego w Europie: 

• Bitwa pod Chocimiem, pędzla gdańskich malarzy: Andreasa Stecha i Ferdinanda van Kessela. Obraz ma wymiary 675 x 550 cm i przedstawia króla Jana III Sobieskiego siedzącego na koniu.
• Bitwa pod Kłuszynem, Szymona Boguszowicza

oraz dwa malowidła Marcina Altomontego:

• Bitwa pod Wiedniem
• Bitwa pod Parkanami 

    Obrazy te po zagarnięciu Małopolski Wschodniej przez ZSRR i zamknięciu przez okupantów żółkiewskiej fary, zostały zabrane i były eksponowane w fili Lwowskiej Galerii Obrazów na zamku w Olesku. Po upadku ZSRR i zwrocie kościoła katolikom obrazy te nie powróciły niestety na swoje dawne miejsce i pozostały w gestii galerii obrazów.

 
    Prawa miejskie otrzymało już w roku 1397. Prowadził tędy w XIII wieku szlak handlowy z Halicza na Węgry, a do roku 1697 szlak handlowy z Węgier do Stryja, miasto odwiedzała wówczas węgierska szlachta Wesseleni, Nemezari, Teleki. Miasto należało do dóbr Sieniawskich. W roku 1703 z Brzeżan przez Skole ruszyła ofensywa wojsk Rakoczego oraz żołnierzy wojewody krakowskiego Marcina Kątskiego przeciw buntownikom w komitacie munkackim.

    Stacja i linia kolejowa wybudowana pod koniec została wybudowana w  XIX wieku (linia Lwów-Stryj-Mukaczewo-Czop).

    W roku 1880 było 2047 mieszkańców (w tym Polacy, Rusini i Niemcy) i 300 domów. 30 marca 1888 miasto uległo prawie całkowitemu spaleniu na skutek zaprószenia ognia, zniszczeniu uległo 100 domów. W roku 1913 miasto liczyło 8700 mieszkańców w tym 3200 Żydów, 2600 Polaków, 2500 Rusinów, oraz 400 Niemców i Czechów. W okresie austrowęgierskim przebiegała tędy droga do granicy węgierskiej.

    W okresie międzywojennym miasto było siedzibą zniesionego powiatu skolskiego (przyłączonego do powiatu stryjskiego województwa stanisławowskiego). Do 17 września 1939 stanowiło garnizon macierzysty Batalionu KOP „Skole”. Od września 1939-1941 znalazło się pod okupacją sowiecką, a później od 1941-1944 pod okupacją niemiecką. W latach 1945-1991 Skole znajdowało się w Ukraińskiej SRR.

 
    To miasto na Białorusi w obwodzie mińskim. Jest stolicą rejonu wołożyńskiego nad Wołożynką (dorzecze Niemna), na północnym skraju Puszczy Nalibockiej. Miasto w 2006 r. liczyło ok. 10 tysięcy mieszkańców. W 1795 roku miasto zostało włączone do zaboru rosyjskiego. W okresie międzywojennym było siedzibą powiatu wołożyńskiego województwa nowogródzkiego. Do 17 września 1939 roku mieściło się w mieście dowództwo Pułku KOP „Wołożyn” i garnizon macierzysty Batalionu KOP „Wołożyn”. Od września 1939-1941 znalazło się pod okupacją sowiecką, a później od 1941-1944 pod okupacją niemiecką. Okoliczna Puszcza Nalibocka była obszarem wzmożonej aktywności żołnierzy ruchu oporu AK. W latach 1945-1991 Wołożyn znajdował się w Białoruskiej SRR.